Dziś o godzinie 11:11 w naszej szkole, jak i w każdej szkole w Polsce, zabrzmiała melodia Mazurka Dąbrowskiego.
Uczniowie wraz z dyrektorem, nauczycielami i pracownikami szkoły zaśpiewali hymn dla „Niepodległej”.

Dzisiejsza akademia rozpoczęła się od prelekcji na temat historii Hymnu Narodowego, następnie pan dyrektor Marcin Jackowski przeczytał fragment Inwokacji z Pana Tadeusza. Czytanie odbyło się w Ramach II części cyklu „Cała Polska Czyta Dzieciom – Patriotyczne Czytanie”, którego koordynatorem jest pani Halina Pokojska.
Kolejnym punktem akademii było rozdanie nagród laureatom konkursu plastycznego ” Droga do Niepodległej”, który zorganizowała i poprowadziła pani Dorota Zabłotna.

Hymn Narodowy

Mazurek Dąbrowskiego to pieśń patriotyczna od 26 lutego 1927 roku zatwierdzona (ponownie w 1948 roku) jako hymn państwowy Rzeczypospolitej Polskiej, ale tę rolę pełniła już znacznie wcześniej.
W prostej, niewyszukanej formie – z odwołaniem do powszechnie znanych faktów historycznych – ujmuje ideologię legionów. Swą karierę – od okolicznościowej piosenki żołnierskiej do hymnu narodowego – zawdzięcza Mazurek Dąbrowskiego przede wszystkim zawartej w celnej formule wstępnego dwuwiersza myli o trwaniu narodu mimo utraty bytu państwowego.
„Sławna pieśń legionów polskich poczyna się od wierszy, które są godłem historii nowej: Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy. Słowa te mówią, że ludzie mający w sobie to, co istotnie stanowi narodowość, zdolni są przedłużać byt swojego kraju niezależnie od warunków politycznych tego bytu, i mogą nawet dążyć do urzeczywistnienia go na nowo…” Adam Mickiewicz, 26 kwietnia 1842 r.
Pieśń Legionów Polskich we Włoszech nosząca później tytuł Mazurek Dąbrowskiego lub Jeszcze Polska nie zginęła, została ułożona przez Józefa Wybickiego w Reggio, we Włoszech, pomiędzy 16 a 19 VII 1797 roku dla uświetnienia uroczystości pożegnania odchodzących z miasta legionistów i tu została odśpiewana po raz pierwszy.
Mazurek Dąbrowskiego towarzyszył Polakom we wszystkich bitwach kampanii napoleońskiej, a także w 1806 roku, kiedy to Dąbrowski w aurze zwycięzcy znalazł się w Wielkopolsce. Tu mieszkała Basia, która rok później została żoną generała.
Nadszedł czas Księstwa Warszawskiego i już wówczas pieśń Legionów Polskich we Włoszech stała się jakby nieoficjalnym hymnem; taka była jej popularność i legenda z nią związana.
Po upadku Napoleona, w nowo utworzonym Królestwie Polskim pod zarządem księcia Konstantego, brata rosyjskiego cara, próbowano usunąć tę pieśń z narodowej pamięci. Ale już od powstania listopadowego 1831 roku znów powszechnie ją śpiewano, jako jedną z najpopularniejszych pieśni patriotycznych.
Pieśń, rozpoczynająca się słowami „Jeszcze Polska nie zginęła…”, towarzyszyła życiu narodu, zrywom powstańczym i rewolucyjnym, okresom żałoby narodowej i chwilom obudzonych nadziei. W pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości żadna z pieśni patriotycznych nie została oficjalnie uznana za hymn państwowy. Po dojściu do władzy eks-legionistów, uważających się za spadkobierców idei i czynu żołnierzy Dąbrowskiego, został Mazurek oficjalnie uznany za hymn państwowy.
Podczas II wojny światowej pieśń ta była symbolem polskości i wyrazem wiary w zwycięstwo. Mazurek Dąbrowskiego był śpiewany w oddziałach partyzanckich, w polskich formacjach wojskowych na wszystkich frontach, przez odtwórców „zakazanych piosenek” na ulicach okupowanych miast. Po zakończeniu wojny zajął bezspornie swoje dawne miejsce.
Od blisko dwóch stuleci nie została wyjaśniona zagadka historyczna: skąd się wzięła melodia, którą cały naród uznaje jako swój symbol?
Wg niektórych badaczy najbliższe prawdy jest założenie, iż Józef Wybicki dla potrzeb swojego tekstu „Jeszcze Polska nie umarła” sam opracował znane mu już poprzednio wątki melodyczne, łącząc je w jedną całość formalną.

Obraz może zawierać: 12 osób, ludzie stoją i boisko do koszykówki

„Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę, będziem Polakami” – nad słowami drugiej zwrotki hymnu pochylamy się często bezrefleksyjnie, bo i śpiewamy ją rzadko. A przecież zawiera ona sedno dylematu, przed którym stanęli Polacy po utracie niepodległości. Czy nasz naród jeszcze istnieje skoro państwa już nie ma?
Przenieśmy się więc sto lat wstecz… 10 listopada 1918 r. do Warszawy przybył Józef Piłsudski… 11 listopada zakończyła się I wojna światowa. Równocześnie data ta okazała się być dniem początku tworzenia polskiej państwowości.
Polskość, patriotyzm i przywiązanie do Ojczyzny pokazali nam uczniowie, którzy dumnie reprezentowali swoje szkoły podczas Gminnej Olimpiady Niepodległościowo – Patriotycznej pod hasłem „Droga do Niepodległej”, która odbyła się w Szkole Podstawowej im. kard. Stanisława Dziwisza w Kazanicach w środę 7.11.2018r. Uroczystość swoją obecnością uświetnili: Wójt Gminy Lubawa Pan Tomasz Ewertowski, Przewodniczący Rady Gminy Lubawa Pan Jan Laskowski, Przedstawiciel Rodzin Ofiar Katyńskich z Olsztyna Pan Jan Domański, Pani Irena Mroczyńska – siostrzenica kazanickiego bohatera, który zginął w Charkowie zabity strzałem w tył głowy, pułkownika Stanisława Markuszewskiego, a także Dyrektorzy zaproszonych szkół, nauczyciele i uczniowie.
Uroczystości rozpoczęły się mszą świętą o godzinie 8.00 w Kościele pod wezwaniem świętego Jakuba Apostoła w Kazanicach, koncelebrowaną przez księdza Proboszcza parafii Szczepana Modliborskiego.
Po przybyciu do szkoły zaproszeni goście wraz z uczniowskimi drużynami godnie odśpiewali hymn Polski „Mazurek Dąbrowskiego”, by następnie udać się na plac przed budynkiem i poświęcić kamień, na którym umieszczona została tablica upamiętniająca pułkownika Stanisława Markuszewskiego. Przedstawiciele Samorządu Uczniowskiego w ramach programu „Katyń…ocalić od zapomnienia” dokonali także symbolicznego zasadzenia dębu, który uczci naszego bohatera.
Drużyny z 7 szkół Gminy Lubawa (Kazanice, Grabowo – Wałdyki, Tuszewo, Prątnica, Rożental, Sampława, Złotowo) „rywalizowały” i prezentowały swe umiejętności podczas olimpiady w następujących kategoriach: wiedza historyczna, pieśń o charakterze patriotycznym, wiersz tematycznie związany z ideą narodowowyzwoleńczą oraz plakat przygotowany wcześniej przez uczniów każdej ze szkół dowolną techniką, będący odzwierciedleniem najważniejszych dla naszego kraju symboli, dążeń i marzeń patriotycznych.
Patronat nad uroczystością objął Wójt Gminy Lubawa Pan Tomasz Ewertowski. Organizacją zaplecza historyczno-technicznego zajęli się: pani Mirosława Ruczyńska – Sokołowska oraz Pan Andrzej Chołaszczyński. Pani Alicja Jankowska przygotowała uczennicę klasy III Gim. Darię Bogdańską w zakresie recytacji. Pani Katarzyna Kisicka z pomocą nauczycieli i uczniów zajęła się stroną wizualną olimpiady i przygotowaniem dekoracyjnej oprawy wydarzenia.
Wszystkie zespoły uczniowskie wypadły znakomicie. Prezentowały sporą znajomość faktów historycznych. Recytacja poezji, jak również zmagania wokalne do słów polskich pieśni patriotycznych z pewnością na długo pozostaną w sercach widowni.
Uroczystości, choć są już wspomnieniem, pozostawiły nutkę refleksji i w uczniach i w nauczycielach.
„I chociaż walczysz z całych sił
O coś więcej niż parę chwil…”
Byśmy nigdy więcej nie byli zmuszeni walczyć. Byśmy żyli w wolnym, niepodległym kraju. Tego wszyscy sobie życzymy.
Obraz może zawierać: 3 osoby, ludzie stoją

Obraz może zawierać: 2 osoby, ludzie stoją i na zewnątrz

Obraz może zawierać: 2 osoby, ludzie stoją i na zewnątrz

Obraz może zawierać: 2 osoby, ludzie stoją, drzewo, niebo i na zewnątrz

„11 listopada 1918 r. spełnił się sen pokoleń Polaków – Państwo Polskie narodziło się na nowo. Po rozbiorach i 123 latach niewoli, rusyfikacji i germanizacji, po wielkich powstaniach, wolna Polska powróciła na mapę świata” – czytamy w uchwale Sejmu ustanawiającej 2018 r. Rokiem Jubileuszu 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości. Jak podkreślono w dokumencie, to dzięki tym, którzy pozostali nieugięci, nasz Naród wyszedł zwycięsko z dziejowej próby. „Odzyskanie niepodległości dokonało się poprzez walkę pełną poświęcenia i bohaterstwa nie tylko na polach bitew, ale i w codziennych zmaganiach o zachowanie duchowej i materialnej substancji narodowej oraz w codziennym trwaniu polskich rodzin” – głosi uchwała. Sejm wyraził też nadzieję, że wzorem Ojców Niepodległości – Józefa Piłsudskiego, Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego, Wincentego Witosa, Wojciecha Korfantego i Ignacego Daszyńskiego – Polacy porzucą spory, by wspólnie świętować ten radosny Jubileusz w jedności i pojednaniu.